روزهای بي سروته

می توانی خودت،

یا شبیه گم شده ات، باشی.

بگو! کی به خوابم می آیی.

شاید، خودم را،

در آغوشت پیدا کنم.

به چه می آید!

انگشتان کشیده ای،

که به اندازه مهربان نیستند.

تا رهایشان کنی،

روی هارمونی سپید و سیاه.

و برهانی ام به رقص.

به روزهای آفتابی.

به هر چه نبود و دیگر هست.

به چه می آید!

آفتاب،

چله ی تابستان را.

وقتی خیره به راهی،

که هماغوشی آغوشی تنهاست.

به چه می آید!

من،

که همیشه خالی از تو در توی بودن هاست.

به چه می آید!

تو ،

که به هر کجا که می روی

به من نمی رسی.

به ما.

به چه می آید!

تنی که به تو، تن می دهد،

چون ما،

همیشه تنهاست.

کشان کشان،

می کشد.

پاره پاره تنم را،

نمی برد.

چون چاقوی کهنه که تکه ای از قلبم را.

بس کن! ببر!

کم بیاور.

که کم و بیشش را از تو کسی نمی پرسد.

جدا کن مرا!

از جاده، از خودت، از خواهش تن،

که به هیچ کجا نمی رسد، این بیهوده ی پر پیچ و خم.

اکنون، با پای خودت برگرد!

راهی را که با سر باید رفت.

سنگینی مهتاب،

روی پلک شب افتاد.

و طرحی از لبخند،

روی تنهایی کشید.

وقتی که باد،

عطر گیسوانت را،

به یاس های همسایه،

بشارت داد.

خسته،

در فنجان چای،

مضطرب، پرده ها را کنار می زنم.

خوش به حال آدمهایی

که درها را جا می گذارند

با پنجره ها می روند.

به ساحل که رسید.

خراش خستگی اش را،

روی ماسه های مرطوب کشید.

شاه ماهی دریا کاش،

هیچ وقت نمی دانست.

دست های عاشق ماهیگیر،

چقدر خالی اند.

بگو کجای این روزها،

که مثل شب،

در سبزی چشمان توست.

یا کجای این رودها،

که مثل من،

جاری از طراوت خیال توست.

بگو کجای این شعر،

عطر تو ندارد که من،

کوله بارم را همانجا زمین بگذارم.

بمیرم.

بگو کجای این قصه،

از کدام عاشقانه،

سراغ تو را بگیرم.

کنار ابوالهول غرورت،

نیل می شوم.

آبی و آرام.

تا از تفرعن چشمانت، بگذرم.

غمگین که می شوی.

به پاییز بگو بیاید.

دستان عاشقی را،

که در حسرت تو مانده اند،

گرم کند.

این روزها،

احساس دیگری دارم.

مثل قدم هایی،

که روی برف تازه می گذارم.

وقتی که جای پای تو،

در کوچه ها مرا،

به هیچ کجا نمی رساند...

این روزها،

گم می شوم،

تا "تو را در نبودنت گم کنم"

تا تو را بدون خودم،

پیدا کنم.

این روزها،

تو را،

بیشتر دوست می دارم.

گره بگشا.

از زلف شب،

و تردید را،

که دستانم بسته است.

حرفی بزن!

از داغی لبانت،

که مهر سکوت،

بر آنان نشسته است.

و بعد، رهایم کن.

تا در آغوشت،

گم شوم.

یا در تاریکی و تنهایی،

بپوسم.

کدام نام تو را،

باد،

در گوش سرو سرود.

که پرستو،

در بال های کوچه پوسید.

کدام واژه،

بوی تو ندارد.

که شهر،

از شعر تو سرشار است.

کدام خیابان به تو نمی رسد.

که من،

در چهار راه فصل ها،

سرگردانم.

پشت لبخندم،

پنهان،

از  آدم ها هستم.

کاش پیدایم کنی، اینجا.

اینجا،

اینجا هستم.

چون پرستویی،

وقت رفتن که می آید.

یا کلاغی،

روی دیوار تنهایی،

می خواند.

هیچ چیز این دنیا،

هیچ کجایش،

به تو نمی ماند.

لبخند بزن.

بی آنکه بدانی،

در ازدحام آدم ها و ماشین ها،

از کنار عاشقی عبور می کنی،

که روی خط ممتد زندگی،

همه چیز را،

جز تو فراموش کرده است.

پرنده ی مردنی!

منتظر کدام جاده مانده ای،

که بیاید،

تو را ببرد.

می ترسم دلت،

میان ماندن و رفتن،

مردن آرزو کند.

سنگ به سنگ،

نبودنت،

کوه شد.

دور شدم.

از تو، ازخودم.

غروب شد.

کی از کجا می آیی.

به سایه ام، به سیاهی،

می تابی.

Step down the sail.

Wish I somewhere in tale,

We'd stand on a kiss.

It's well known now,

What I miss,

Turn up to rail.

***

بادبان ها را بیانداز.

تا جایی میان رویاهایمان، بایستیم.

و ببوسمت، وقت رفتن.

دیگر، خوب می دانم،

که باز نمی گردی.

تمام دنیا،

به معجزه می ماند.

همین برگی که افتاد.

یا بادی که پرده را تکان داد.

ساده بگویم:

آمدن ات سهم من بود.

رفتن ات سهم هیچکس.

و این که او،

هیچ سهمی، از تو ندارد،

معجزه ی توست.

در آینه،

گاهی به چشمهای سیاهت،

نگاه کن.

باشد،

از پشت آن دریچه،

که یک عمر...

چشمان من،

در انتظار توست،

مهتاب خنده هایت،

دوباره بتابد.

از ابتدای قصه،

هرگز کسی نه فکر نمی کرد.

در شعرهای من،

این گونه ماندن، بودن.

هر آینه از عشق سرودن.

من از تو حرف،

واژه، قصیده،غزل.

در نیستی،

در انتظار،

هستن و بودن.

با این همه،

گاهی،

یادی بکن.

در انتهای قصه، از من.

بیدار،

خسته،

ساکت،

ماندن.

در حسرت همیشه ی بودن.

من،

در قاب افسردگی هم،

روی دیوار تن ام،

به خاطره ای،

از تو،

دلخوشم.

زندگی یعنی همین.

با تو هستم!

که پشت شیشه،

روی صندلی نشسته ای، سوت می زنی.

اولین مسافر کدام قطار باشم،

که آخرین نفر،

در دورترین ایستگاه، پیاده شوم.

و تنهایی ام را بردارم،

جایی،

کنار سینه بندی بی تاب،

پهن کنم.

تاب بخورد.

از کدام ستاره آمدی به خواب من.

که گم می کنم،

هر شب،

تو را.

بگو!

کجای دنیا بایستم،

پیدایم کنی.

دلتنگی من،

از نبودن تو نیست.

می ترسم،

در کوله بارم،

وقتی که می آیی،

جایی برای تو نباشد.

و من،

رفته باشد.

کاش اینجا نبودی.

یا اگر بودی،

شبیه خودت بودی.

که من از شباهت خودم،

به تو،

در آینه، می ترسم.

کاش،

خورشید آسمان بودی.

از تو پوست می انداختم.

نو می شدم.

مس وجودم را،

طلا می کردی.

دیدار ما،

در آن ستاره ی دور.

فقط صبر کن کمی سرد شود.

هنوز دوستت دارم.

کاش راهی می یافتی.

به چشمهایم

از قلبم

تا هر کجا

هر سو که می نگرم

تنهایی نبود.

چیزی از من بخواه.

غیر از دلم،

که آن خودم نیست.

آن گونه که از تو خواستم.

دلی را که آن من نبود.

تمام شب.

ماه،

با حسرت می تابد.

چشمانت،

رویای فردا می بیند.

می داند.

دلم برای تو تنگ می شود.

مثل مرغ مهاجر،

که عاشق می شود.

در سرزمین های جنوبی.

آهو بودی.

دشت می شدم.

شراب.

مست می شدم.

ماهی شدی،

از برکه ی کوچک من،

رفتی.

گم شده ام.

کاش خودم را،

در تو گم کرده بودم.

کاش پیدا می شدم.

به شعرهای من نیا!

تو، او نمی شوی

برای من

تو هیچ وقت

او نمی شود.

جاده های دنیا،

به هیچ کجا نمی رسند.

برگرد!

و سفرنامه ها را بخوان.

هنوز بوی تو،

از تمام برگهاشان،

می آید.

پله های بیداری را دویدم.

پیدایت نکردم.

از بام رویا افتادم.

میان ستاره ها گم ات کردم.

روزی به سراغم خواهی آمد.

می دانم.

من در شعرهایم، منتظرت می مانم.

دور بودی.

مثل طعم قهوه و انگور.

مثل خورشید،

در پس پرده های تور.

دورتر که شدی،

جزیره ای بودی،

در سرزمین های جنوبی.

و ناخدایی،

که با حسرت تو همخوابه می شود.

وقتی معشوقه ی غمگینش،

به تو فکر می کند.

کاش،

 غیر تنهایی،

چیز دیگری،

از خودت،

برای من،

نمی گذاشتی.

به سایه ی من که می تابی.

گم می کنم.

راهی را،

که از خودم،

به تنهایی می رسد.

شب باشد و سکوت.

تو باشی و ستاره ها.

من باشم و خیال تو.

به صبح بگو بیاید.

شعر من همین جا تمام شد.

از این همه مهربانی،

که لبخند تو به من می دهد.

چیزی در دستان تو پیدا نمی کنم.

به تو هیچ وقت نمی رسم.

وقتی،

این همه،

تو،

از خودت دوری.

فردا،

بوسه هایت هم،

مزه ی خداحافظی می دهند.

خاطرم نیست.

خودم را در کدام خاطره ات،

جا گذاشته ام.

به خواب من بیا،

تا سراغم را،

از خودت بگیرم.

پشت هم قایم می شوند.

ثانیه هایی که می ترسند،

در کدام شان نیست،

که به تو بیاندیشم.

اینجا، عقربه ها هم نبودنت را،

باور نمی کنند.

فکر کن!

یک روز صبح زود،

تو آمده باشی.

و من با لبخند تو بیدار شوم.

رویاهای شیرین،

همیشه کوتاهند.

تعجب نمی کنم چرا،

به چشمان تو می مانند.

ستاره های پشت ابر.

گاهی دوست دارم،

شاعری ابله باشم.

دوستت داشته باشم.

این را کسی که، در خواب های من،

هنوز غمگین است،

خوب می داند.

هفت یا هفت هزار،

نیامدی میان این همه سال.

دیگر چه فرقی می کند.

هنوز بی آنکه، رفته باشی.

می دانم، که نیستی.

بیا خیانت کنیم.

یک روز،به خود.

مثل دیگران.

تو سکوت کن.

من، به پوچی بیاندیشم.

***

Let's come to treason.

On our own.

Like to other.

You keep silence.

I go to get lost.

تو در قلب من تشدید می شوی.

می نشینی.

اول تمام خاطراتی که با تو آغاز می شوند.

گاهی دلیل درجا زدنم

تنها،

در نیمکتی چوبی

خلاصه می شود.

در رویاهایم گاه،

آوازه خوانی می شوم،

در کوچه های خلوت.

گاه بره ای،

در چراگاه های بکارت.

در رویاهایت،

چوپانی باید،

بره اش را گم کرده باشد.

از مو تا میانه ی اندامت.

از مویه تا موسیقی لبانت،

چنگی بزن.

شعری بخوان.

در گوشه ی چشمانت.

حالا،

سکوت می کنم.

جایی میان همهمه ی،

مه و مهتاب و مهربانی.

تا با موسیقی نفسهایت،

به خلوت من بیایی.

گاهی تو را،

به برف تشبیه می کنم.

وقتی که می باری،

آدم برفی ها را خوشحال می کنی.

مثل من،

که در انتظار تو زندگی می کنم.

گویی همینجا بود.

سر صلات ظهر.

پای ساعت دوازده.

تو آمده بودی که بروی.

من نرفته آمدم.

ماندم.

و هنوز،

همیشه،

همانجا،

منتظرت هستم.

بیهوده قصه ها را ورق زدم.

تو،

شبیه هیچکدام از رویاهای من نبودی.

حالا، همان جا که هستی بمان.

 روزی،

جایی، تو را در کودکی هایم پیدا می کنم.

***

Pointless, I flipped over romances.

You were not like any of my dreams.

Now, hang out where you are.

One day,

Somewhere,

I will find you in my teens.

پنجره را، باران می شوید.

من در باغچه، گل می کارم.

باد، حیاط را جارو می کند.

پرده ها را، تو کنار بزن.

بهار، چشم به راهست.

***

Windows, the rain is washing outside.

I treat the garden floride.

Wind sweeps the courtyard.

Now, is your turn.

Push aside the curtain.

Spring is on your way forward.

روزنامه را بهانه کردی،

که نگاهم نکنی.

و من شعر را،

که صدایم را بشنوی.

اما، لعنت به روزنامه هایی که شعر چاپ می کنند.

                                                                            تابستان ٧٧- سعید باباوند

سوت می کشد،

سراسیمه، در سرم.

صدای رفتن.

بغض پیاده ام می کند.

تو سوار می شوی.

می رود.

تا کجای این سرنوشت های موازی،

منتظرت باشم.

در خواب های من،

راهی دراز تا بیداری ست.

آنجا که جای پای تو،

تا چشم کار می کند،

تکرار می شود،

جاری ست.

در خواب های من،

نامت که خوانده می شود،

هر جا، هر وقت که باشد،

انگار روز اول دیدار است.

آنجا که من،

با نام دلگشای تو،

دل می دهم.

عاشق دوباره می شوم.

نفس،

بند می آید.

بریده،

حرف هایم.

و تا همیشه چیزی،

نگفته در من، می ماند.

از چشم هایت،

شعر که می سرایم.

مجنون، سالهاست،

که سرگردان قصه هاست.

نام من،

هر چه باشد،

نام تو، لیلاست.

قایق اگر بودم.

چه بادبان ها که می انداختیم.

چه پاروها که رها می کردیم.

بی آنکه بترسیم،

از غمی که موج می زند،

در چشمانت.

تا...

ساحل مهربانی دستانت.

نقطه چین پشت جمله های تو...

حرف های ناتمام من...

تنها،

در شعر عاشقانه ای،

تمام شدند.

١.

هی سن پدرو!

کلید زنگ زده ات را زمین بگذار،

کنار من بنشین.

شاید بهشت را،

در جرعه های باکاردی پیدا کنیم.

و تو داوود!

فلورانس،

از انقباض اندامت، غمگین است.

سنگت را بیانداز!

چنگ دوستی بنواز.

ای باکره ی مقدس!

خونابه های این پیرمرد،

جوانی تو راست که می شوید.

و ما بی آنکه بدانیم،

به میکل آنژ و بلینی غبطه می خوریم.

٢.

جولیا! فرشته ی کوچک من.

یادت هست؟

وقتی که از چشمان من گریختی و زمین خوردی.

تو لبخند زدی و گفتی خوبم!

و بعد گوشه ای جز من نیافتی.

و در آغوش هم گریستیم.

گاهی،

حس همذات پنداری،

چقدر دردناک است.

٣.

زیر بار این ستونهای بلند،

زمین می چرخد.

و من عاشق می مانم.

-بی گاو و لاک پشت-

غروب نزدیک است گلی لئو!

بیا تنی به آب بزنیم.

و بعد شراب بنوشیم.

زندگی هنوز زیباست.

۴.

من در سایه ی تمام این ستونهای مرمر،

ایستادم.

چشمانم را بستم.

و به تو اندیشیدم.

می دانم.

روزی تو را در موزه ها خواهم یافت.

***

In every single shadow of,

These long tall columns,

I just stood behind.

And thought of you.

I do believe,

Oneday in a museum,

You would be found.

۵.

باربارا!

بوی باروت می دهد لبانت.

مرا ببوس!

که من از فتیله و آتش،

نشانه هایی برای تو دارم.

۶.

از ایتالیا بالا رفتم.

باران می آمد.

دیر رسیدم.

تو کج رفته بودی.

و من بی آنکه به تماشای تو بنشینم،

غروب را در رم گریستم.

و پایین آمدم.

٧.

ناقوس ها صدا که می کنند.

پرنده هاکه پر می کشند.

مرغ دریایی می شوم.

پر می کشم تا لحظه آمدنت.

و بعد می نشینم و به تو می اندیشم.

٨.

در هیچ کجای دنیا،

نه! هیچ کسی چشم به راه تو نیست.

این را،

قایقرانی که سیگار می کشد،

در ترانه ای محلی می خواند.

***

Nowhere in the world,

No, nobody is to wait for you.

This,

Is what a sailor smokes,

In a sad folk song.

جدا ماندم از تو.

مثل برگ،

که عاشق آغوش باد می شود.

و در پای خودم افتادم.

نام تو کافی ست.

مثل مهتاب،

که از پشت ابر می تابد،

به برکه ی تنهایی.

مثل باد،

که با تن تور پرده ها، غریبه است.

مثل من،

که مجنون تو باشم.

تو در ردیف کدام فصلی،

وقت دلتنگی؟

که جای خالی تو را،

نه اردیبهشت،

نه آذر،

نه دی،

پر نمی کند.

و من دیوانه وار دوستت دارم.

***

What season are you like?

In nostalgia time.

Your absence with,

May not,

Neither November,

Nor winter,

Ain't get filled.

Yet, I love you crazy.

Every seven days a week,

She comes by the memories you seek.

Should be in love you yet,

No matter if, time gets over to break.

***

با روزهای هفته رفت.

با خاطرات همیشه، می آید.

عاشق که باشی،

شب یا روز،

فرقی ندارد.

سنگ می شوم.

از میان انگشتانت که می ریزم.

و قلبت را نشانه می روم.

***

I am the stone, sooner a cliff.

When I ply to your nails and sieve.

Then I take your heart objective.

دفتر سپید ارغوانی ام،

پیر که شدبم.

آن وقت، با هم برای کسی،

شعری خواهیم سرود.

از تمام دوست داشتن هایی

که بیهوده بود.

***

My Purple inocent booklet.

We'll get old oneday.

Then of loves in vain,

A song for one, we say.

بادبادک!

بادبادک آی...

آیا خط سبز یار من، پیداست از آن بالا؟

دل پریشی های من،

خنده های روشنش،

شادکامی های او هر لحظه پا برجاست؟

تا کجا آتشفشان شور او برپاست؟

بادبادک...

باز بالا... باز بالاتر،

پاسخی باید.

بادبادک...

تشنه ی تو است.

شانه های عاشقی،

که در چشمان تو،

مرد می شود.

***

Yearning for you,

Lover's shoulders.

Who becomes a man,

In your eyes for always.

مراقب دلم باش.

وقتی،

پای حوض

              چشمان تو

                             می رقصد.

***

Take care of my heart,

When is dancing,

On the dock edge,

Of your eyes.

زیتون چشمان توست.

که مست می کند مرا.

در جام های لبریز،

از بوسه های قدیمی.

خیالت،

این روزها،

سایه روشن ابری است.

از آسمان بهار،

بی آنکه ببارد، می گذرد.

***

In the spring sky,

The dream of you, is such a cloud penumbra,

passes with no fall.

لا مذهب! چه می کنی؟

با این طریقت لرزان سینه و ران.

رقاصه ی عرب.

زیباروی جوان.

جلاد هم که باشی،

دجله می شوی از شعر.

در انار پستانهایش.

***

Your miscreant eyes!

What are they doing with,

These dancing credo trembler,

Breasts and thighs?

The Arab idol!

Who is a killer,

Or such as hermits,

Would be the Tigris,

Into her breasts,

Gush of rhythms.

رز بر تن می پوشی.

و دل می بری با نفسهایت.

در سینه های لرزان تو، هر شب،

مردی عاشق می میرد.

چه خوب است.

درها، خود به خود باز می شوند.

اینجا، که دستهای تنها،

در جیب سرماست.

ماهی شده ام.

دریا باش.

گرگ که شدی،

بره می شوم.

تکه ای از تنم،

دلبسته ی آهنی ست.

آن قدر سخت،

که دنیا دور سرم می چرخد.

بی آنکه بچرخم.

نه در شهرهایی که بوده ام.

نه جاده هایی که تمام نمی شوند.

تو را در خاطره هایی که در قلبم،

همیشه می ماند.

یافته ام.

و دوستت دارم.

رو که بر می تابی،

عطش دانه ی شنی می شوم.

نه چنان حقیر،

که همسفر بادهای هرزه باشم.

و نه آنقدر بزرگ،

که لگد رهگذری تشنه،

نثارش شود.

تو کویر تلخی هستی.

که من عاشق لبخندش شده ام.

دور می شوی از من.

هر دم.

نفس که می کشم.

طلسم تنهایی را، بشکن.

طعنه ی آینه ها با من.

عاشق که باشی،

جاده ی دنیا،

سنگفرشی از ستاره است.

و ماه،

معشوق تو می شود.

با فانوسی در دست.

نه در میان کتاب ها.

و نه پشت پنجره ای دم غروب.

تو را در ردیف صندلی های تئاتر، گم کرده است.

دیوانه ای که شعر می خواند.

در خیابانی خلوت.

در کودکی هایم،

مردی خسته،

مسافرخانه ای تاریک،

و چمدانی کهنه، جا مانده است.

در کودکی هایت،

عروسکی باید،

مهربان و صبور،

تا او بیاید.

از دست محتاط تو،

تا تردید تن من.

سنگینی خوابی مانده،

که از من می گریزد.

و در چشم تو می دود.

حالا ستاره ها هم،

خمیازه می کشند.

سبز مانده ام.

مثل پهن برگ های استوایی.

در دل من هنوز،

تو می تابی.

--------

مثل یک معبد قدیمی،

کنار ساحل،

گاهی دوستت دارند.

گاهی تو را می خندانند.

موج ها، که تنهایت می گذارند.

-------

پاهایم را،

در ماسه، فراموش می کنم.

موج می شوی.

آن روزها،

یادم نمی رود.

نزدیکترین ستاره باش.

یا دورترین پنجره، به من.

چه فرق می کند.

ابرم!

لجوج و دلتنگ.

تا هیچ کس نداند،

چقدر دوستت دارم.

My Heart, is saturated with pain.

You have been missing again.

Somebody tell me, what became of love,

Which is going down drain.

روی خطوط باران،

سر در میان رویا،

پاهایم آب می روند.

دست ها تو را می خوانند،

چشم ها تو را می بینند.

شهوت آبشار،

از شراب دهانت، می چکد.

سرخ می شود شبم، از لبانت.

سر می کشد.

سر می کشی در نفسهایم.

سر می رود فریاد تو تا من؛

خاموشم.

از جام تو، می نوشم.

کلیدت را،

در قفل من، فرو کن.

بچرخان.

هجای واژه ات را،

در طعم اندامم بریز.

و بعد، در شکوفه های تنم، بمان.

بگذار در خلسه ی تو بلولم.

برای لحظه ای، من باش.

در آغوش من، تن باش.

لبخند تو، در من جان می گیرد.

در قاب آینه ای شاید.

مثل ستاره ای،

که می دود در چشمانم.

دور یا نزدیک،

رویای تو با من، می ماند.

بیا.

روایت تازه شوم.

درخت باش.

میوه ی تو شوم.

ترسی از ستاره ها ندارم.

آندم که می دوند در چشمانم.

رویای تو پرتم می کند.

هر کجا باشم.

وقتی که می باری،

تمام بی قراری ات را، ناگهان.

انتظار تو شیرین است.

دوستت دارم.

تمام حرف من، این است.

شعری برای تو،

در دستهای باد ورق می خورد.

ماه عاشق می شود.

ستاره ها خوشحال اند.

و من

در کوچه های خواب،

بی قرار آمدنت، هستم.

به خلوت من بیا.

گاه تنهایی.

آتش بزن،

در سرخی لبانت، نامم را.

بستان.

در سکوت اندامم، جانم را.

بعد به قصه ها برو.

یا در شعر عاشقانه ای،

خلاصه شو.

تمام تو،

در تنهایی من،

تمام نمی شود.

بال بگشای!

به قله های فردا، دیر می رسی.

بغض پنهان را، به دور دست آبی بسپار.

آنی که رهگذری خسته، خیره و خاموش،

به یاد می آورد،

پشت شیشه ها، تو را.

از بلندای رویا، افتادم.

ساعت، لختی ایستاد.

صدای باد، به راه خود ادامه داد.

و داستان ورق خورد.

چه زود خو گرفته ای!

به فصلهای آخر،

به روزهای جدایی،

به قصه های ابتر.

بیا!

بهانه های مرا، رنگ کن.

درنگ کن، بمان.

حدیث بودن را، بخوان.

روایت کن.

به ناگزیری این عشق،

مثل ما،‌عادت کن.

مثل پاییز، که می ریزد،

پای درخت،

از تو دور می شود،

خاطره هایت.

سرو هم که باشی،

دلت تنگ می شود.

برای بهار.

دستم به ستاره ها که نمی رسد.

دلگیر می شوم.

پس، به تاریکی قصه ها،

دل خوش می کنم.

و رویایی که در انتظار من است.

چشم،

به سیب گاز زده ی تو زدم.

و عاشق خودم،

شدم.

به رسم عاشقی، تا به تو برسم

ستاره ها را، سطر به سطر

بامداد، با مدادم

در آسمان، چه آسان

می کشم، کش می آید

خط می زنم، خطاهایم را

دوباره، دور می زنم، دور می شوم

تا به تو برسم، به رسم عاشقی.

ماه،

عروس آسمان می شود.

وقتی در قاب عکس خالی،

می رقصد.

عاشق تو بودن،

رویای هر ستاره ای ست.

Darling!

Now, time to think twice.

Though you can't roll back dice.

If you have changed your mind.

Too late, so leave it behind.

Sometimes, when you lose your eyes,

You'll find how you were blind.

در کجای قصه قرار بود.

از زمین های سوخته عبور کنیم.

ماه از کدام کوچه می گذرد.

و رویاهایمان را باد کجا می برد.

تو لبخند می زنی.

و من عاشقانه دوستت دارم.

در کجای قصه بگو.

Where is the grace gates opened?

Should every road walked in was dead end.

Have you ever opened a not knocked on door?

It's not welcomed who is not standing for.

دلهره ی پنجره ها،

تیک تاک عقربه ها هم.

بیهوده بود.

سهم من از رویای تو،

چیزی، شبیه وسوسه ی ظهر تابستان بود.

ابری که می شوی،

گاهی به من فکر می کنی.

می باری.

لجم می گیرد.

وقتی نمی توانم،

به دلتنگی ات،

بوزم.

Let me have your little hand,

Because you are not yet into this band.

Rhythms are so prompt, sometimes is romance.

follow my eyes and let it dance.

وقتی عاشق تو نیستم،

نیستم.

اما، تو که نیستی

اینجا، کنارم نشسته ای.

شعر می خوانی.

نگاهت، مثنوی مثنوی

لبخند می زند.

و من در قافیه غزلهایم.

گم شده ام،

نیستم.

عاشق تو که نیستم.

*

When I'm not in love,

I'm not.

When you are not, but,

Sitting here, by my side.

Reading rhymes, your smile.

But I'm lost.

I've forgotten, I'm not.

I'm not in love.

آسمان،

راهی به سوی تو ندارد.

می داند.

حالا، که پس می زند

تنهایی مرا

زمین.

You never know, how it's like being,

The bird of passage, without wing.

On the flyway, gazes move to tears,

Hovering hands of word, are devoid of feeling.

Waving your name on sand shore,

You ought to leave, what you're living for.

You never know, do you?

Stoned hearts, can't take it through.

نفرت،

در دستهایم،

مشت می شود.

وقتی به آسمان خیره می مانی.

و حسرت،

در موهای تو می پیچد.

در تموز دستان تو، کاش!

برف می شدم.

خوشبختی یعنی:

میان زمین و آسمان،

در تو خلاصه شدن!

کاش موج بودم،

در آغوشت، آرام می شدم.

که خسته ام از این کویر بیهوده،

با پوزخند معنادارش!

Early morning, I wake up.

But I'm not going to get up.

Counting damn days,

Till the number up!

Long days in my short life,

You have never come, you wouldn't arrive.

Neither taking a shower, nor shaving my face.

Even setting the table or cleaning every place.

Wind and windows are awaiting, but I'm not anymore.

While in every dream, you have been looking for.

Stale Beer,

Hopeless smoke rings,

Surrounded my dreams.

Wish I had wings,

Flying through these things,

To let go over dreams.

'Cause that's so far away,

Your home from my heart,

You are staying in there.

مرا بچین!

از روزهای تنهایی.

در رقص برگ و باد،

با موسیقی قدمهات،

پاییز که می آیی.

***

Clip me,

Like a hard nut.

When the winds lop.

And autumn leaves are turned up,

By the rhythm you strut.

بال می زند،

پرنده ام.

شعر می شود.

رفته ای و ناگزیر،

با خیال بودنت.

تمام می شود.

***

Fluttering, high emotion.

Poems, ground for love portion.

You moved out, but in thoughts,

You're ethereal like an ocean.

 Rainfall,

In solitude nights,

Was an excuse,

For the stars.

If you wouldn't come in there,

Figure it out now or never.

***

گریه ابرها،

بهانه نبودنی،

برای چشم های توست.

می گویم که بدانی.

حالا که نمی آیی.

زمانه اگر با تو نسازد:

فراموش می کنی،

در کجای این روزهای لعنتی،

عاشقی هنوز!

***

You will forget,

Where in these damn days,

You are in love,yet.

If dreams are not written on your fate.

در آغوش تو،

ابهام تنم،

تمام شد.

مثل کودکی ام،

که در حوض ماهی ها،

خلاصه می شود.

***

My thumbs are away.

Since your arms came with me to finish.

Even as my infancy,

Gathered in the puddle of fish.

 بی تابی من،

از بودن تو نیست.

از صبحی است که نمی آید.

و غمی که،

پشت لبخند ماه پنهان است.

بی تابی من از توست.

تویی که هیچ وقت.

هیچ وقت.

هیچ وقت نیامده ای.

***

Being with you,

Is not since, Intolerance.

But of dawn, is coming with patience.

And the sorrow,

In the wake of moon's beams.

Over and over and over dreams.

Impatience is,

for the reason of you,

who has never and ever, come true.

آسمان کوتاه می شود گاهی.

آنقدر که دستانت به پرواز من بیاویزد.

آنقدر که بتوانی خاک را به ابر بچسبانی،

و از خورشید حبابی پوچ بسازی.

آنقدر که نفسهایم را به لب نرسیده،

به رطوبت چندش انگیز لبانت بیامیزی.

تا به پروازم بخندی،

نفرتت را کجای آسمانم نشاندی؟

                                                         "  المیرا رحیمی  "

عطر تو، جان می گیرد.

در خوابهایم.

مثل دلتنگی، در باران.

کاش اینجا باشی.

بیدار که می شوم،

ناگهان.

بی تو،

موسیقی دنیا،

آهنگ دلخواهی ندارد.

و من،

بی قرار رستاخیزی،

و کوله باری،

که رخت بر می بندی،

بی آنکه وقت رفتن باشد.

***

Living without you,

Is like being in a concert,

Where they don't play music you like.

And you can't get laid.

You pack up by a ticket and say:

Let's go, it's dead, anyway.

دیگر باد هم،

سراغ آن روزها نمی رود.

تو از یاد من می روی.

تقویم فردا ورق می خورد.

قایقی از من بساز.

از من که عاشقم.

موج شو.

غرق افسانه، لبریز شورم کن.

من از کدورت کاهنده موریانه ها،

که خاک می خورد، خسته ام.

نه دیر می شود.

نه دورتر.

از تو،

تا من،که عاشقم.

تا همیشه.

حالا که رفته ای!

نیا دیگر!

تو در دنیای خودت بمان.

من، سیاره ی کوچک خودم را زندگی می کنم.

با رویای گل سرخی،

که هیچ وقت،

عاشق نبود.

زودتر بیا.

تا یادت هست.

برای کسی که عاشق است.

می ترسم، تمام شوند.

رویاهایی که تا ابد،

تمام نمی شوند.

Give me the words.

Even they're not yours.

There could be same, roads to the heaven's doors.

Sooner, my drifted boat will sail on.

Now, my fortune journey has begun.

ستاره ای بچین.

و در دستم بگذار.

تا باور کنم،

آمدنت را.

حالا که رفته ای، دریا باش.

تا شعری در  ردیف گیسوانت بسرایم.

رویای ساحل را دوست ندارم.

Darling,

My heart is on fire, to tell you a secret.

For a long time, what I've kept it.

If I admire to find a why,

The way the world leaves me behind a shy.

Though you know not, I want to tell you, but

The whole nights, the books You've read,

The all time You've sung a song.

There all it is because of what

I had, in custody of love.

I was in a dream again.

With you, no longer I'd been in pain.

Though you mightn't smile me a favor,

But I'm that much stupid to wait forever.

It was a dream, but I take it truth,

A new sign of keeping my oath.

تو او نیستی.

نه!

نمی توانی که باشی.

حتی اینجا که نباشی،

تو هیچگاه برای من،

او نمی شوی.

می آیی.

با تمام آنچه دوست می دارم.

و مهربانیت.

که جان بر آن می دهم.

تمام آنچه که دارم.

It's Burning my heart in pain.

Trun me on love again.

پادشاه فصلها، تنهاست.

تا برف.

تا بهار.

تا تو.

There was a dream, you had never seen.

We were in love, since no longer I deem.

As a boring night, we had to ply.

Hand in hand of days, were passing by.

You looked an angel, you told me lie.

Without a reason, if you were asked why.

I love you, the meaning of life.

A dramatic reason, which was running rife.

We were addicted, we were apart.

Yet, you were beating on my heart.

such an old song, in my mother tongue.

We did know eachtoher not, we were wrong.